Het was halverwege november dat ik besloot me over m'n angst heen te zetten en een naald door m'n tong te laten duwen. De motivatie hierachter was dat het na een jaar toch wel begon te kriebelen om wat nieuws te laten zetten, dat ik m'n tentamen had gehaald, een poosje niet verplicht voor de studiegroep hoefde te spreken en dat ik aan de kant was gezet na wat onschuldig gerotzooi met een goede vriend, waardoor "een tijd geen oraal contact" al helemaal geen probleem meer was.
At A Glance Author Farah Contact Farah@bme.anon When A year ago Artist Sharon Studio Dare2Wear Location Amsterdam Het was dat laatste wat me uiteindelijk serieuzer liet nadenken over het nemen van een vch. Nu had het me altijd al spannend geleken om wat glimmends te hebben down there, maar net als bij de tongpiercing zag ik er toch te veel tegen op om het serieus te overwegen. Het idee om zomaar een wildvreemde tussen je benen te hebben stond me niet aan en vooral voor de prik was ik best huiverig (maar niet zo erg als voor m'n tongpiercing).
Maar nu was het tijd voor een troostpiercing en ik zag m'n vch ook wel als een stok achter de deur om op afstand van hem te blijven, omdat 'ik in de genezingstijd toch niets kon doen'.
Ik nam genoeg geld mee en besloot om in ieder geval een tongpiercing te gaan laten zetten, en als ik me genoeg op m'n gemak voelde ook een vch.
Plan de campagne was aanvankelijk om naar Paradigm te gaan. Maar omdat ik ook veel goede verhalen over Dare2Wear gehoord had en omdat dat wat meer op de route lag vanuit Leiden, reisde ik na m'n werkcollege door naar Amsterdam - alleen :| .
Ondanks het vooroordeel van vrouwen, richtingsgevoel en kaarten wist ik het vrij snel te vinden. Voor m'n eigen gevoel iets té vlug, want nu moest ik er toch sneller dan gedacht aan gaan geloven. Dat bleek uiteindelijk mee te vallen: er waren nog drie wachtenden voor mij, dus ik had alle tijd om rond te kijken en volledig tot rust te komen.
Gek genoeg waren het precies de piercings waarvoor ik kwam: een jongen liet z'n tong piercen en een meisje haar vch.
Toen ik aan de beurt was, was ik bijna al m'n zenuwen alweer kwijt. Ik had bij de jongen mee kunnen kijken hoe het in z'n werk ging en had bij het meisje meegeluisterd naar de info die ze vooraf kreeg. Ik voelde me zelfs zo op m'n gemak dat ik me over m'n angst heen zette en besloot toch meteen een vch te laten zetten.
Ik mocht, na wat vragen over het wel of niet gegeten hebben en dergelijke, plaats nemen op het tafel/stoel-ding. Aanvankelijk voelde het wat ongemakkelijk, om zo 'exposed' te zijn, maar Sharon is echt ongelofelijk goed in het geruststellen van mensen (en complimentjes over je self-stretched lobes zijn fijn :D). Het was ook wel een raar idee om zo openlijk je anatomie 'down there' besproken te hebben in een ruimte waar alleen een gordijn je van de andere klanten scheid. But then again, misschien ben ik inderdaad gewoon een preutse muts :P
Anyway: de stipjes werden gezet, het te piercen gebied werd ontsmet (dat voelde wel naar en branderig) en het sieraad werd uitgekozen: een krom 2mm staafje met 4mm balletjes. Vervolgens werd de receiving tube onder m'n hood geplaatst (ook geen prettig gevoel) en kwam het moment waarop de naald er doorheen gestoken werd. Ondanks dat Sharon aan had gegeven dat ik moest gaan inademen, had ik mezelf niet goed 'klaar gemaakt' voor de prik en, my god, wat een venijnige steek was dat. De eerste piercing waarbij ik tijdens het zetten geluid heb gemaakt. Het sieraad erdoor prikte ook nog even, maar toen de bolletjes erop waren geschroefd en ik weer naast de tafel/stoel stond om m'n broek aan te doen voelde ik er helemaal niets meer van.
Toen was het tijd voor mijn tweede angst-overwinning: m'n tongpiercing.
Tenslotte kreeg ik te horen hoe ik de nazorg het beste kon doen, wanneer ik terug kon komen voor een korter staafje. Ik kreeg een zakje zeezout mee, rekende af en hoorde tot mijn verbazing hoe Sharon zich verontschuldigde dat ik zo lang had moeten wachten. Ik zei dat ik het juist heel positief vond dat ze zo de tijd voor haar klanten nam: liever een uur of langer wachten en goed behandeld worden, dan alles even vlug vlug en het gevoel hebben dat je eigenlijk even snel afgehandeld word.
En toen kon ik weer naar huis terug. De balletjes in m'n mond voelde raar en er was nog steeds geen pijn 'down there' whatsoever.
Een paar dagen later voelde ik m'n vch nog steeds niet, en ik moest dan ook de neiging onderdrukken iedere 2 minuten te willen kijken of hij überhaupt wel echt gezet was. Hij bloedde nog wel ietsjes na, maar gaf verder geen echte problemen. Ook niet toen ik na een dag of twee op de fiets ergens heen moest of toen ik me richting de sportschool begaf.
M'n nazorg kwam neer op 1x zeezouten (de 2e dag) en verder er helemaal niets meer aan doen. (Behalve goed spoelen onder de douche en er niet aankomen met vieze handen).
En of m'n vch uiteindelijk als stok achter de deur heeft kunnen functioneren? Een beetje, toen ik een week later toch bij 'm in bed eindigde is er uiteindelijk weinig 'echt' gebeurd omdat ik m'n vch niet te erg wilde irriteren. En daar was ik een paar dagen erna, toen hij me zei stiekem toch nog steeds niets voor me te voelen wel erg dankbaar om.
M'n vch is de pijnlijkste en makkelijkste piercing geweest die ik tot nu toe heb laten zetten. De genezing was echt een stukje taart in vergelijking met wat andere piercings die ik heb laten zetten. Ik heb er totaal geen last van gehad, maar voel 'm daarentegen in positieve zin ook niet. Nu was dat ook niet de reden om hem te laten zetten, maar het is wel iets om over na te denken mocht je het wel willen laten doen voor extra stimulans.