• 29,084 / 1,369,044
  • 18 / 7,816
  • 1,533 / 54,894

Strikjes! Of

Wat vooraf ging:

Ongeveer een week nadat ik m'n madison had gehaald, zat ik bij en met een vriendin te kletsen. Ons gespreksonderwerp laat zich raden: piercings. De vriendin vroeg wat ik verder nog ging laten doen. Ik had er nog niet echt over nagedacht, maar had ideeën te over. Surfaces langs m'n sleutelbeenderen leken me op dat moment de volgende stap. Of een industrial, ook leuk. Of een microdermal in m'n duim. Of...nou ja, surfaces hiero. En met 'hiero' klopte ik op m'n kuiten. Vriendin lachen. Ze heeft al veel plannetjes van mij moeten aanhoren, haha. Maar goed, daarna hadden we het niet echt meer over piercings. Na een gezellige dag ging ik op huis aan, en ja hoor: onderweg naar huis kon ik aan niets anders denken dan m'n volgende piercing.


Je vraagt je misschien af hoe ik op het idee kwam van kuitpiercings. Eigenlijk heel simpel: ik zag op een goede dag een foto van een meisje dat twee roze strikjes op haar kuiten had laten tatoeëren. Die tatoeages zaten op ongeveer een derde van de afstand knie-voet, precies op de bolling van de kuit. Ik vond ze zo ongelooflijk grappig en vrouwelijk dat ik serieus overwogen heb ze ook te laten zetten (en op die manier m'n bodysuit fantasieën te laten voor wat ze nog altijd zijn: fantasieën) Uiteindelijk wilde ik toch liever geen stijlenlappendeken worden, dus ik heb ze niet laten tatoeëren. Het effect van een mod op die plaats is me echter altijd bijgebleven.

In de daaropvolgende weken dacht ik veel na over piercings die in of om het gezicht zitten. Ik wil, als ik afgestudeerd ben, het onderwijs in, en ik heb geen idee hoe streng de eisen voor leraren zijn met betrekking tot piercings. Ik wilde geen piercings moeten uitdoen om werk te krijgen, dus ik besloot geen zichtbare piercings te nemen tot ik een goede baan zou hebben. Ik vond m'n madison op dat moment niet echt lekker zitten. Ik voelde het sieraad te veel. Ik moest gewoon wennen, maar goed. Aangezien de huid onder m'n sleutelbeenderen ook vrij dun is, was een surface daar voorlopig van de baan. Microdermals, tenslotte, waren (en zijn) nog niet echt vrij verkrijgbaar in Nederland.

Ik begon serieus na te denken over kuitpiercings. Ik kneedde m'n kuiten een beetje. Soepele huid, veel vlees er onder, mooi stuk lijf. Praktisch gezien zag ik niet veel bezwaren. Ja, de kans op een geirriteerde piercing en erger zou vrij groot zijn. Al hadden we dan een warme herfst, de winter stond voor de deur dus in een rokje zonder maillot over straat gaan was uitgesloten. Ik ging er maar van uit dat ik het wel zou redden met veel luchten. Gewoon broekspijpen opstropen zodra ik thuis kwam, en er dan maar het beste van hopen. Ik zou het tot de kerst niet al te druk hebben, dus mocht het echt mis gaan, dan had ik de tijd om richting Alkmaar treinen. Ik had dus m'n besluit zo'n beetje genomen, en ging online om wat meer informatie te zoeken. Ik doorzocht de verhalen in de Surface/Unusual sectie van BME.

Ik vond niets over kuitpiercings. Toen was er helemaal geen houden meer aan. Ik neem m'n piercings in eerste instantie omdat ik ze mooi vind, maar hoe unieker hoe beter. Aan de andere kant werd ik ook wel een beetje bang: waarom nam 'niemand' deze piercings? Konden ze soms niet gezet worden vanwege de anatomie van het been ofzo?? Het antwoord op die vraag kon maar één persoon geven, en dus plande ik een dag om m'n eigen kleine strikjes te gaan halen.

De grote dag:

Ik had bedacht dat het het handigste zou wezen als ik m'n nieuwe piercings ging halen aan het begin van de eerstvolgende roostervrije week. Zo gezegd, zo gedaan. Dinsdagmiddag liep ik de Achterstraat in. Suzan stond buiten te roken. Ik vertelde haar waar ik voor kwam. "Kuitpiercings? Waarom wil je nou kúitpiercings?" In tegenstelling tot de rest van de wereld bedoelde ze dit als een grapje. Ergens was dat een opluchting. Ik hoefde híer in ieder geval m'n keuze niet te verdedigen.

Zoals gebruikelijk vulde ik een formulier in. M'n rijbewijs werd gekopieerd. Zoals gebruikelijk zaten de stipjes snel op de goede plek. Ik kon gaan liggen. Zoals gebruikelijk kwamen m'n zenuwen opzetten. Op de één of andere manier werkte het feit dat ik op m'n buik lag enigszins kalmerend. Ik concentreerde me op m'n ademhaling, en mede daardoor kon ik m'n zenuwen vrij goed onder controle houden. Suzan maakte m'n kuiten schoon, en probeerde de huid van m'n linker kuit met een klem vast te pakken. Dat lukte niet echt, dus kondigde ze aan dat ze me freehand zou piercen. "Freehand, watte?" Ik wou het vragen, maar kreeg zelfs zo'n korte vraag niet geformuleerd. Maakte niet uit ook, binnen een paar seconden had ik m'n antwoord. Ik voelde de naald eigenlijk niet door m'n huid heen prikken, maar er onderdoor gaan des te meer. Het duurde ook iets langer dan een met een klem gezette piercing geduurd zou hebben. De hele procedure was alleszins dragelijk. Suzan zei ook zoiets: "Viel best mee toch?" Ik antwoordde haar, maar toen ik dat deed was ik de controle over m'n ademhaling (en dus) zenuwen kwijt. Ik ging fijn ratelen: over hoe ontzettend dit meeviel, ja echt, niet normaal, gamaardoorhoor, benhe-le-maal in orde, viel mee hè?jajajajaja...enfin. Als Suzan had gewacht met het piercen van m'n rechter kuit tot ik weer rustig was had ze lang kunnen wachten. Dat deed ze dus ook niet. M'n rechter kuit deed veel meer pijn, maar was ook vrij snel gepiept. Ik ben toch wel een beetje trots op mezelf. Dit keer had ik m'n zenuwen onder controle tot de eerste piercing er in zat. Ik word er steeds beter in :P

Maar goed. Ze zaten er dus in, m'n nieuwe surfaces. Het was een beetje raar opstaan. Ik liet eerst m'n rechter been zakken, schoof toen heel langzaam opzij, op die manier heel geleidelijk meer druk op het been zettend. Ergens verwachtte een klein uithoekje van m'n hersenpan helse pijnen op het moment dat ik weer zou proberen te lopen. Hels was de pijn niet, nou ja, eigenlijk was het ook amper pijn te noemen, maar op het moment dat ik normaal probeerde te lopen voelde ik wel een prik. Als ik m'n kuiten stijf hield was die prik er niet. Dat betekende dus op z'n pinguïns naar huis...maar goed. Ik kon blijkbaar nog lopen, dus was het tijd m'n piercings te bekijken.

Ik schoot er spontaan van in de lach. Deed iets wat springen moest voorstellen maar er meer uit moet hebben gezien als een halve vogeltjesdans. Ik was er zó blij mee :) Ze waren grappig, vrouwelijk; alles wat ik me had voorgesteld en meer. Ik moest alleen nog wel naar huis, dus toen ik uitgegrinnikt was plakte Suzan gaasjes over m'n piercings en kon ik op weg naar het station. Halverwege werd ik licht in m'n hoofd. Dat was bij m'n vorige piercings ook gebeurd, maar dan gelijk na het zetten van de piercing, en minder erg. Nu had ik er twee tegelijk laten zetten, dus ergens was het wel logisch allemaal. Heeeeel voorzichtig ging ik zitten en at wat chocolade. Vijf minuten later kon ik verder. Op z'n pinguïns.

De genezing:

Ik ging er van uit dat m'n kuitpiercings hetzelfde zouden genezen als m'n polspiercings, alleen langzamer. Die aanname klopte...niet helemaal.

Twee dagen na het zetten was ik pinguïn-af. Waarschijnlijk had dat gedeelte van de genezing een stuk sneller gegaan als ik niet onzacht in aanraking was gekomen met een bank. Gouden tip: sta niet op van je plek als je trein nog aan het rangeren is. Misschien waren de blauwe plekken daarom wel zo groot. Die rond de rechter piercing was het ergst: een diameter van 10 cm. Maar goed. Blauwe plekken had ik wel verwacht. Waar ik me die eerste week echt zorgen over maakte waren de zwellingen. De balletjes leken wel in m'n huid gezonken. Ik maakte me zelfs zo erg zorgen dat ik een week na het zetten weer naar Alkmaar ben getreind om door Suzan gerustgesteld te worden. En ja hoor, drie dagen later waren ze weg. Achteraf gezien had het misschien wijs geweest er wat ijs of Spiroflor op te doen, maar, geloof m'n stommiteit of niet: ik wist niet dat het zwellingen waren tot Suzan het zei. De mogelijkheid was niet in me opgekomen, ik had ze immers met m'n andere piercings ook niet gehad. Toen de zwellingen eenmaal weg waren kon ik eindelijk de bars een beetje heen en weer bewegen.

Korstjes heb ik een maand gehad. De eerste week zat er bloed bij, daarna was het alleen plasma. Tot op de dag van vandaag komt er af en toe een klein beetje dikke wittige drab uit zetten, maar da's normaal. Krab nooit aan je korstjes. Wees geduldig, en week ze altijd netjes voordat je ze probeert te verwijderen. Ik was in de eerste week van de genezing ongeduldig, en beschadigde wat weefsel of kliertjes ofzo toen ik korstjes weg trok...met als gevolg dat ik een paar dagen mank liep.

Hét grote probleem met deze piercings was, en is, ze infectievrij houden. Ik wist vantevoren dat dit moeilijk zou worden. M'n broek zou immers continu z'n bacteriën uitspreiden over m'n verse piercings. En ja hoor, twee dagen nadat ik ze had laten zetten zaten er al rode randjes om de gaatjes. Dat kon me niet zoveel schelen. Het bleef alleen niet bij rode randjes. Geleidelijk werden de randjes dieper rood, en begonnen ze pijn te doen. Dat kon me wel schelen, dus nam ik Aleve Feminax. Dat is een pijnstiller, ontworpen om vrouwen door hun maandelijkse ongemakken heen te helpen. Hij helpt ook prima tegen infecties, iets wat ik ontdekt had bij m'n madison. Ik hou absoluut niet van pillen slikken, maar ik had weinig keus.

M'n nazorg was vrij rudimentair: na m'n dagelijkse douche met een tissue wegvegen wat aan de balletjes zat. Dat was voor m'n polspiercings genoeg geweest, en als ik m'n kuiten in de zomer had laten piercen had het ook voor m'n kuiten genoeg geweest, daar ben ik van overtuigd. Maar goed. Toen de rode randjes op kwamen zetten kregen ze tweemaal daags een spraytje Calendulan. Dat hielp niet zoveel, en aangezien ik lange dagen maakte werd de irritatie een infectie. Spoelen met zeezout zegt u? Prima, maak maar klaar...ik krijg de verhoudingen nooit goed. Dus ja, wat doe je dan...je neemt pilletjes waarvan je weet dat ze werken. De pilletjes kregen hulp. De dag dat ik Aleve ging slikken had ik helemaal vrij gemaakt, ik kon dus met blote pootjes lopen. Gelukkig ging de pijn na die dag weg. Sindsdien zijn de piercings nog vaak rood geweest, maar hebben nooit meer echt pijn gedaan. Roodomrand worden ze alleen als ik ze te weinig heb gelucht en/of weer es met 'vieze' handen heb zitten pielen. Ik kan ze op de één of andere manier maar slecht met rust laten.

M'n polsen begonnen na tien dagen ontzettend te jeuken. M'n kuiten pas na achttien dagen, en de jeuk was een stuk minder. Dus ja, kuiten genezen inderdaad langzamer. Het is nu ruim twee maanden geleden dat ik ze heb laten zetten, en ze zijn zeker nog niet genezen. Aan de andere kant: ze zijn ook zeker niet aan het uitgroeien. Dus :)

Details

submitted by: Anonymous
on: 23 Jan. 2007
in Surface & Unusual Piercing

Use this link to share:


Artist: Suzan
Studio: Body+Sign
Location: Alkmaar%2C+the+Netherlands

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top