• 29,082 / 1,368,736
  • 18 / 7,828
  • 1,533 / 54,895

Mijn verticale madison

Als dit verhaal je bekend voorkomt dan klopt dat:

http://www.bmezine.com/pierce/11-surface/A61009/srfverti.html

Ik heb het vertaald, en er nog een stuk achteraan geschreven omdat ik nu twee maanden verder ben met de genezing.

+++++

Vrijdag. De laatste dag van weer een standaard week. Ik zit al bijna de hele ochtend een college over Middeleeuws toneel voor te bereiden en ik kan m'n hoofd er maar niet bij houden. M'n gedachten zijn aan de zwerf, en komen steeds uit bij een madison piercing. Dat is een surface piercing die gezet wordt in het kuiltje tussen je sleutelbeenderen. Ik liep al een tijdje te spelen met het idee er ééntje te laten zetten, en die ochtend besloot ik dat het er maar van moest komen. Een telefoontje naar Body Sign deed de rest. Er was een piercer beschikbaar die middag. Om half één pakte ik dus de sprinter naar Amsterdam, en van daar de sneltrein naar Alkmaar.

Toen ik het station uit liep kwamen de zenuwen opzetten, en niet zo'n beetje ook. De trein terug naar Amsterdam zou tien minuten later gaan, en het leek me opeens een erg goed idee om daar in te gaan zitten. Ik ging verdomme een NAALD door m'n KEEL laten jassen, was ik helemaal gek geworden ofzo?? Ja, ik was gek, maar toch liep ik door richting Achterstraat. Ik drentelde wat door de Hema. Ik schuifelde doelloos door een schoenenwinkel. "Bij al die mensen die met hun verhaal op BME staan is de luchtpijp toch ook nog steeds intact?" Maar natuurlijk. Lang leve mijn rationele zelf. Vijf minuten later stond ik in de shop.

Daar werd ik begroet door Suzan. Ik vertelde haar wat ik wilde. Ze begon meteen over het uitgroeirisico van deze piercing. Dat is nogal hoog. Surface piercings zijn sowieso lastig te helen, en op de plek waar ik 'm wilde beweegt je huid nog eens veel ook. Ik antwoordde dat ik het wel geloofde allemaal, en liet haar de reden voor mijn onverschilligheid zien: twee genezen polspiercings. Ik wilde dat de madison verticaal gezet werd, met een titanium surface bar (iets anders gebruiken ze daar geloof ik sowieso niet voor surface piercings). Suzan waarschuwde me weer: het is gebruikelijker om hem horizontaal te zetten omdat er dan minder spanning op de piercing komt te staan. Het uitgroeirisico zou bij verticaal zetten nog hoger zijn. Inwendig haalde ik ongeduldig m'n schouders op. Iedereen had me ook gezegd dat m'n polspiercings het nooit lang zouden redden, en moet je zes maanden later kijken. Maar ook al zou de madison uitgroeien, wat dan nog? Ik zou er hoogstens een mooi rood streepje aan overhouden. Ik had er vrij weinig moeite mee dat mogelijke litteken te accepteren. Achteraf was ik wel blij met de waarschuwingen van Suzan. Het laat toch zien dat ze haar werk serieus neemt. Maar goed. Ik vulde het gebruikelijke heb-je-ziektes-of-allergieën-en-weet-je-wat-je-doetformulier in, m'n rijbewijs werd gekopieerd, en het feest kon beginnen.

Het zetten van de puntjes gebeurde staand. Heel relaxed overlegden we over de precieze hoogte. Vervolgens mocht ik gaan liggen. Op dat punt sloegen de zenuwen weer toe. Ik was zo driftig onzin aan het uitkramen dat ik amper merkte dat Suzan de klem op m'n huid zette. Toen de naald er door ging was ik weer helemaal bij de les. Het deed pijn. Stekend pijn. Pijn die uitstraalde naar m'n borstbeen, en niet minder werd ook al was de naald er helemaal door. Ik moest mezelf echt dwingen stil te blijven liggen. Gek genoeg werd de pijn niet erger toen de bar erdoor ging. Suzan schroefde het balletje erop...klaar! Oef. Het was pijnlijker dan ik op basis van de ervaring met m'n polsen had verwacht, en als extra bonus bloedde het ook nogal. Het bekertje water dat ik kreeg was meer dan welkom. Toen het bloeden gestopt was en Suzan de boel had schoongemaakt kon ik m'n nieuwe piercing bewonderen.

Ik kon er maar één woord over uitbrengen: wauw!

Ik liep naar de balie om te betalen, begint-ie weer te bloeden! Suzan depte het weer schoon, en vertelde me dat dit niet ongebruikelijk was, gegeven de plek. Korstjes vormen zich nu eenmaal moeilijk op beweeglijke plekken. Ze gaf wat gaasjes mee voor het geval de wond op weg naar huis weer zou gaan bloeden. Ik had er al vrij snel eentje nodig, en overwoog of het misschien beter was even terug te lopen naar de shop en daar te wachten tot de wond écht dicht was. Dat heb ik niet gedaan, omdat het probleem nou juist was dat het weer begon te bloeden op het moment dat ik begon te bewegen. Op naar het station dus, en vooral niet letten op de starende mensen. Ik wist de weg naar het station niet anders dan via de Alkmaarder koopgoot, en op dat moment was ik daar niet zo blij mee. Het was vrijdagmiddag en dus druk. Toen ik bij het station aankwam was het bloeden gestopt. Gelukkig maar, want ik was intussen vrij licht in m'n hoofd. Dat kwam waarschijnlijk maar ten dele door het bloedverlies: ik had sinds m'n ontbijt niets meer gegeten, of zelfs maar gesnoept. Zenuwen hè.

Tijdens de reis naar huis bleef de wond dicht. Ook al was het deze keer allemaal wat heftiger geweest dan ik had verwacht, ik was dolblij met m'n aanwinst. Eenmaal thuisgekomen liet ik 'm dus ook meteen aan m'n vader zien. Die was er heel wat minder blij mee, en voor ik er erg in had stonden we weer ouderwets tegen elkaar te schreeuwen. Mag je drie keer raden wat er vervolgens gebeurde. Yep, ik kon weer met gaasjes aan de slag.

Ik maakte me niet echt druk over het bloeden, maar ik ging toch even online wat extra geruststelling zoeken. Al surfend vond ik op een forum een post die dicteerde dat je geen alcohol mocht drinken in de 24 uur voordat je een piercing of tattoo liet zetten omdat alcohol je bloed verdunt. Doh! Ik had de avond ervoor een paar biertjes gedronken. Niet genoeg voor een kater of iets in die geest, dus ik was het helemaal vergeten. Ook weer opgelost.

Het piercen was anders dan ik vooraf had bedacht, en de genezing ook. De piercing bloedde niet meer (heeft ze ook nooit meer gedaan), maar toen ik de volgende ochtend wakker werd had ik rondom de piercing een blauwe plek met een diameter van ongeveer vijf centimeter. Op het A4tje met nazorginstructies stond dat ik de piercing moest wassen met Provon zeep, maar het deed me te veel pijn. Ik weekte de korstjes los, en liet haar verder met rust. Twee dagen later was de blauwe plek gelig, en kon ik de wasinstructie opvolgen. Inzepen, sieraad bewegen, goed uitspoelen. Daar was mevrouw alleen niet zo blij mee. De randen van de gaatjes waren na die wasbeurt knalrood. Ik bleef het een dag of twee proberen, maar toen ik haar weer met rust liet werd die roodheid meteen minder. Tien dagen na het piercen begon het ontzettend te jeuken. Dat duurde drie dagen, en ik heb momenten gehad dat ik het kreng er uit wou rukken. Twintig muggenbulten bij elkaar jeuken nog minder erg. Maar goed. Dat betekende dus wel dat ze aan het genezen was. Mooi.

Minder mooi waren de rooie randjes. 's Morgens zag de piercing er goed uit, maar hoe verder de dag vorderde, hoe roder de randjes werden. Wat ook gold: hoe warmer de dag, hoe roder. Een heel enkele keer werd ze zelfs pijnlijk. Niet dat ik er verder ook maar iets aan deed. Ik waste de piercing niet, en deed al helemaal niet aan weken met zeezoutoplossingen. Waarom zou ik? M'n linker pols was toch ook prima genezen zonder dat ik er iets aan had gedaan? Maar een madison is iets anders dan een polspiercing. Bij een madison kan het lichaam door het vele bewegen de wond nooit echt goed afsluiten. En die afsluiting heb je wel nodig, want ook al let je nog zo op, er komt toch allerhande troep mee naar binnen. Mee naar binnen ja. Op het punt waar ik 'm heb kwam het sieraad bijna tot de knik naar buiten als ik naar beneden keek. Dat betekent niet dat-ie slecht gezet was, want als ik recht vooruit keek rustten de balletjes precies op m'n huid, en als ik omhoog keek was de spanning op m'n huid nog net draaglijk. Maar goed. Er kwam geen pus uit, dus ik liet alles maar op z'n beloop.

Die lakse houding kon ik op een gegeven moment niet meer volhouden. Toen week vier van de genezing inging zag de piercing er ook 's morgens niet mooi meer uit, en begon het pijn te doen. Tijd om van m'n luie reet af te komen dus. Het algemeen geldende advies voor geirriteerde piercings is spoelen met zeezoutoplossing. Dat probeerde ik dus eerst uit. Een glaasje goed over de plek heen zetten ging niet. Ik kreeg bijna geen adem en moest kokhalzen. Compresjes maken van wegwerptissues dan maar. Die heb ik twee dagen tweemaal daags tien minuten over de piercing heen gelegd. Hielp geen zier. Volgende maatregel. Calendulan spray, ook tweemaal daags. Dat hielp iets, maar niet genoeg. Ik zat me te beraden op m'n volgende stap toen ik ongesteld werd, en niet zo'n beetje ook. Ik ben niet iemand die snel naar pijnstillers grijpt, maar de rugpijn was deze keer wel heel erg. Ik liet m'n mammie dus Aleve Feminax halen, en ging dat slikken. M'n madison was een paar uur na de eerste pil helemaal rustig. Bleek er, behalve een pijnstillend middel, ook een ontstekingsremmer in te zitten. Ha! Ik heb nog twee dagen pillen moeten nemen tegen de rugpijn. De boze rode randjes zijn nadien nooit meer teruggekomen. Ik heb wel nog een paar keer een zwelling gehad, maar die was altijd direct terug te voeren op een aanwijsbare oorzaak. Ik had er met stoffige handen aan gezeten, of een vest te hoog dichtgeritst gedragen waardoor de rits op de piercing rustte, dat soort dingen.

Over ontstekingen heb ik me dus niet al te veel zorgen gemaakt. Over uitgroeien wel. De bar heeft z'n tijd nodig om te settelen, en doet dat niet altijd op een mooie manier. Ik verwachtte mooie ronde gaatjes, ik kreeg binnen een week twee ovale. Vooral het bovenste gaatje rekte nogal uit. Dat is intussen wel weer geheeld. Ik dacht dat na het Grote Jeuken de kans op afstoten tot nul gereduceerd was. Dat het Grote Jeuken het signaal tot inkapselen was en ik me daarna geen zorgen meer hoefde te maken. Mooi niet. In week acht van de genezing viel het me op hoe ver de pootjes van de bar eigenlijk uitstaken en ging ik er op letten. In week tien was ik er van overtuigd dat m'n o zo geliefde madison aan het uitgroeien was. In week elf ging ik bij Suzan langs, helemaal sip omdat ik zeker wist dat hij uit moest. Zegt ze vrolijk dat hij niet aan het uitgroeien is, en ik gewoon een ander sieraad nodig heb. "Wah? Maar hij is omhoog gekomen, de pootjes steken uit!" Suzans verklaring: een huid is op verschillende plaatsen op je lichaam verschillend van dikte. Een surface piercing nestelt zichzelf gedurende het genezingsproces onder een bepaalde huidlaag. Als je huid ter plaatse wat dunnetjes is kunnen de pootjes gaan uitsteken. Goed. Settelen hoeft dus niet per sé te betekenen dat je lichaam de piercing naar binnen trekt. Weer wat geleerd. De surface bar met kortere pootjes gaat er in zodra Suzan 'm binnen krijgt.

Het is nu week twaalf, of, met andere woorden, drie maanden geleden dat ik de madison heb laten zetten. Ik zou het zo weer doen. Het is een prachtige piercing. Je krijgt er alleen wel veel commentaar op. Dat heeft me een beetje verbaasd. Is een madison in Nederland dan echt nog zo ongewoon? Ik werk nota bene in Amsterdam! Mensen vinden het meestal maar eng. Ik heb het zelfs zo erg meegemaakt dat een wildvreemde vrouw me op straat staande hield om me te vertellen hoe walgelijk ze het wel niet vond. Nou ja. Haar probleem. Gelukkig doet m'n baas nergens moeilijk over, en ik werk nog wel in een boekenwinkel! Positieve reacties zijn er ook zat, en als mensen oprecht geïnteresseerd zijn wil ik ze best uitleg geven, ook al is het de derde keer in een uur tijd dat ik hetzelfde verhaal moet vertellen. Mail me dus gerust met vragen. En als je hem laat zetten: laat je niet bang maken, maar accepteer wel dat het ook fout kan gaan.

Details

submitted by: Anonymous
on: 25 Dec. 2006
in Surface & Unusual Piercing

Use this link to share:


Artist: Suzan
Studio: Body+Sign
Location: Alkmaar%2C+the+Netherlands

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top