• 29,084 / 1,369,109
  • 18 / 7,878
  • 1,533 / 54,897

Eerste piercing

Als je geïnteresseerd bent in tattoos, dan is het onvermijdelijk dat je ook piercings te zien krijgt. Ik vond ze soms wel redelijk staan, maar er zelf ééntje nemen, nou nee, daar vond ik ze niet mooi genoeg voor. Dat veranderde toen ik in een tijdschrift een foto zag van een rug vol met surface piercings. Was dat mogelijk??? Blijkbaar. Vanaf dat moment bleef de gedachte zelf ook ooit zoiets te laten doen me door het hoofd spelen. Ik ging informatie zoeken over dit type piercings.

Wat telkens terugkwam in die informatie was het risico op afstoten van de piercing. Dat ligt erg hoog bij surfaces. Ook vond ik een aantal foto's met onwijs lelijke littekens. Toch vond ik beide risico's wel acceptabel. Mocht m'n lichaam de piercing afstoten, dan zou ik 'm meteen uithalen zodat de littekens niet zo lelijk zouden worden. Een paar roze stipjes leken me zo erg niet. Over de te volgen procedure bij het piercen, en hetgeen er dan ingezet moest worden waren m'n internetbronnen minder eenduidig. De één zweert bij kunststof, de ander bij titanium. Daar moest ik m'n piercer maar mee vertrouwen.

Iets waar ik helemaal geen vertrouwen in had was mezelf. Ik was ontzettend bang voor naalden. M'n maag ging in twintig knopen liggen alleen al bij de gedachte aan een naald. Als-ie er dan ook echt inging, om wat bloed af te nemen bijvoorbeeld, dan werd ik licht in m'n hoofd en misselijk. Ja, ik ben een muts. Dat heb ik mezelf ook voorgehouden. Ik ben dan ook bloeddonor geweest. Geweest ja, want nadat ik voor de derde keer op rij flauwgevallen was hadden ze het wel met me gehad. Toch wilde ik die piercing, en aangezien er geen grote hoeveelheden bloed m'n lichaam gingen verlaten hoopte ik dat het wel te doen zou zijn. Voordat m'n lichaam kon bedenken dat het flauw ging vallen zou de naald er al door zijn, toch? Maar natuurlijk.

Ik wist ook al precies waar ik m'n surface wilde hebben. Ik heb mooie handen, maar daar kan je geen surface piercings zetten. Nou ja, kan wel, maar dan groeien ze vrijwel zeker uit, en dat wilde ik toch echt voorkomen. In polsen kun je ze wel zetten. Daar, dus. Rechts.

Ik had alles zo'n beetje bedacht, en het enige wat ik nog nodig had om m'n woorden in daden om te zetten was een duwtje in de rug. Dat kreeg ik van een vriendin, Sara. Ze wilde me iets geven omdat ik haar door een moeilijke tijd had geholpen. Ik had iets van, ja doos, daar zijn vrienden voor, maar ze hield voet bij stuk. Dat cadeau werd dus m'n eerste piercing. Sara zou 'm voor me betalen.

Dat maakte m'n gedagdroom opeens concreet. Ik moest op zoek naar een goede piercingstudio. Bleek de helft van de studio's in Amsterdam niet eens surface piercings te zetten, ha. Twee vrienden raadden me een studio in Alkmaar aan, Body Sign. Ze doen daar niet echt aan afspraken, dus op een mooie middag stapten Sara, Sonja (die had de shop aangeraden en wist de weg) en ik er naar binnen.

Toen ik het meisje achter de counter vertelde waar ik voor kwam liet ze me haar eigen pols zien. Ze had haar polspiercing 8 maanden ingehad, en omdat hij nooit rustig geworden was had ze 'm een paar dagen eerder uitgehaald. De plek waar de piercing gezeten had was erg rood, en onder de huid zaten harde balletjes littekenweefsel. Ze vertelde me ook dat wat haar overkomen was bepaald geen uitzondering was. "Weet je het echt heel zeker?" Ja, echt.

We gingen zitten, en ze toverde ergens een A4-tje met nazorginstructies vandaan. Dat spraken we door. Vervolgens moest ik een formulier invullen waarop ik aangaf dat ik geen ziektes of allergieën had. M'n rijbewijs werd gekopieerd. Zo grondig had ik het met m'n tattoos nooit meegemaakt. Wauw.

Ondertussen was de piercer te voorschijn gekomen. Ilya had op dat moment siliconenimplantaten in z'n voorhoofd en hand, en bleek ook regelmatig suspensions te doen. Dat was een geruststelling. Als hij aan enorme haken kon hangen, dan kon ik vanzelfsprekend dat kleine prikje wel hebben. Als hij zo'n enorm siliconenkruis op z'n hand kon hebben zonder verlamde vingers, dan zou mijn kleine piercing op een vleziger plekkie ook wel geen kwaad kunnen. Logisch denken toch? Ha. Tuurlijk niet, maar ik was zo ongelooflijk zenuwachtig, ik stond nog net niet te trillen.

Ilya checkte of de nazorg met me doorgenomen was, en legde z'n spullen klaar. Ik mocht gaan zitten, en m'n pols werd met één of andere tonic schoongemaakt. Ik moest 'm recht neerleggen zodat Ilya de markeringen kon zetten op de plaatsen waar de naald er in uit zou gaan. Vervolgens vroeg hij me te gaan staan, en m'n armen los langs m'n lichaam te laten hangen. Weer zette hij twee stipjes, op heel andere plekken. Na wat gehannes met een meetinstrument dat nog het meest op een waterpomptang leek stonden de twee definitieve puntjes op m'n pols, en werden de andere weggepoetst.

En toen haalde-ie dus de naalden uit het plastic. O jee. Alarmfase één. Hij pakte m'n huid vast met een klem. Ik kon het niet langer aanzien en draaide m'n hoofd weg. Ik zag de prik dus niet aankomen, maar hij viel relatief mee. Het deed wel pijn, maar niet zo erg dat ik het uitschreeuwde ofzo. M'n nieuwsgierigheid won het van m'n angst, en wat ik zag deed me aan een shaslickstok denken. M'n eigen huid was dan het vlees, zegmaar. Ik werd even heel licht in m'n hoofd toen ik dat zag, maar gelukkig trok het meteen weer weg. Het sieraad moest er nog door, en dat deed iets meer pijn. Er kwamen dan ook een paar bloeddruppeltjes mee. Ilya schroefde de balletjes op de bar, maar dat merkte ik amper. Ik had het gedaan! Ik had het overleefd! Was dit nou waarvoor ik zo bang was geweest? Het stelde geen zak voor! En toch zat ik nog steeds zowat te trillen. Een bekertje water hielp daar goed tegen.

En wat was-ie mooi, m'n piercing. Ik kon m'n ogen er niet van af houden.

Sara betaalde, en we verlieten de shop, maar niet voordat Ilya me er nogmaals fijntjes op had gewezen dat er absoluut geen bacteriën in de buurt van m'n verse piercing mochten komen. Hoeveel dacht ik dat er in de mouw van m'n jas zaten? Juist.

M'n pols voelde op weg naar huis wat raar aan, bijna alsof ik spierpijn had. Als ik m'n arm bewoog, bewoog de piercing mee, en van het gevoel van staal in m'n vlees werd ik een beetje misselijk. Ik probeerde 'm te wassen voordat ik die avond ging slapen, maar ik werd weer licht in m'n hoofd, en de misselijkheid werd drie keer zo erg. En ik maar denken dat het leed geleden zou zijn als de piercing er eenmaal in zat. Ik dwong mezelf de piercing in ieder geval goed af te spoelen, en ging slapen. Nou ja, dat probeerde ik, het lukte niet erg. Ik kon gewoon niet tegen het gevoel dat het staafje gaf als ik bewoog. Ik bleef maar malen. Ik ging m'n prachtige piercing toch niet al na een dag uit doen?? Maar als het nou zo bleef...

De volgende ochtend ging ik naar m'n werk, en daar kwam de omslag. Ik was bezig met iets, en zonder er bij na te denken strekte ik m'n hand uit om een papiertje te pakken. Ik keek even vlug of ik de goeie te pakken had, en zag m'n piercing zitten. Op de één of andere manier was ik helemaal vergeten dat ik 'm had, en hij verraste me. Ik voelde diezelfde verwondering als toen ik voor het eerst de foto van de rug zag. Die avond kon ik m'n pols wassen zonder licht in m'n hoofd te worden, of misselijk. Nu was het leed wél geleden, en kon ik van m'n piercing gaan genieten :)

Hij heeft een week gebloed, en daarna nog drie weken wondvocht gelekt. Ik heb bij deze piercing nooit echte infecties gehad, maar ik heb dan ook erg op de hygiëne gelet. Dat betekent in ieder geval de eerste maand niet met vieze handen aan de piercing zitten, geen kleren er over dragen, er niet mee gaan zwemmen, en er geen huisdieren bij in de buurt laten. Echt. Ik lette in de eerste week een keer niet op bij het verversen van het voer van m'n vogels. Springt één van die beestjes op m'n arm, en geeft me toch een fijne sjor aan m'n verse piercing! Auwauwauw. Nog erger is het als je ergens achter blijft haken. Het is onvermijdelijk, maar na een paar keer let je wel op. Het piercen zelf doet nog minder pijn.

Maar goed. Alles went. De surface in m'n rechterpols zit er nu acht maanden in, en ziet er nog net zo mooi uit als een maand na het zetten.

Dankjewel, Ilya, voor je geduld en je professionaliteit. Dankjewel Sonja, door jouw wijze raad kwam ik bij Body Sign uit. En dankjewel Sara, voor dat laatste duwtje. Zonder jullie drieën was deze piercing (en alle volgende, haha) waarschijnlijk een dagdroom gebleven :)

Details

submitted by: Anonymous
on: 25 Dec. 2006
in Surface & Unusual Piercing

Use this link to share:


Artist: Ilya
Studio: Body+Sign
Location: Alkmaar%2C+the+Netherlands

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top