• 15,009 / 1,369,109
  • 4 / 7,878
  • 5,988 / 54,897

Tongpiercing @ Dare2Wear [13.11.07]

In het weekend begon het langzaam tot me door te dringen. Het was inmiddels alweer halverwege november, dus is zou tijd zat hebben om een piercing te laten genezen vóór de tentamenperiode (een periode van weinig slaap en onregelmatig en slecht eten, dus niet super voor m'n weerstand). Ik had m'n mondelinge presentatie net gehad en hoefde dus een tijdje niet meer verplicht te spreken. Ik had als een van de weinigen het eerste tentamen gehaald (self-gift time!) en ik was zojuist door een vriend aan de kant gezet, dus "geen oraal contact" was opeens een veel minder groot bezwaar.

Het was inmiddels bijna een jaar geleden dat ik m'n laatste piercings had laten zetten en zoals dat bij deze verslaving gaat was het inmiddels alweer een tijdje aan het kriebelen om een nieuw stukje metaal aan m'n lichaam toe te voegen. Bovenaan mijn lijstje stonden twee piercings die ik wel heel graag wilde, maar waarvan ik lang had gedacht dat het er toch niet van zou komen: tongpiercing en vch. Omdat ik verder voor m'n gevoel 'vol' zat werd het dus tijd om me over m'n angst heen te zetten en een naald door m'n tong te laten steken.

Plan de campagne was aanvankelijk om naar Paradigm in Arnhem te gaan. Maar omdat ik ook veel goede verhalen over Dare2Wear gehoord had (wat ook iets meer op de route lag), reisde ik na m'n werkcollege door naar Amsterdam - alleen.

Ondanks het vooroordeel van vrouwen, richtingsgevoel en kaarten wist ik het vrij snel te vinden. Voor m'n eigen gevoel iets té vlug, want nu moest ik er toch sneller dan gedacht aan gaan geloven. Dat bleek uiteindelijk mee te vallen: er waren nog drie wachtenden voor mij, dus ik had alle tijd om rond te kijken en volledig tot rust te komen.

Toen ik aan de beurt was, was ik bijna al m'n zenuwen alweer kwijt. Ik voelde me zelfs zo op m'n gemak dat ik me over m'n angst heen zette en besloot ook maar meteen een vch te laten zetten (maar daar zal ik hier niet verder op ingaan).

Toen ik even later m'n broek weer aanhad was het tijd voor mijn tweede angst-overwinning van die dag: m'n tongpiercing. Terwijl Sharon de gordijntjes weer opzij schoof vroeg ze of ik nog even een pauze wilde inlassen. Ik gaf toe voor mijn tongpiercing eigenlijk, gek genoeg misschien, nog banger te zijn en wilde het eigenlijk maar meteen gedaan hebben. Ik mocht op het tafel/stoel-ding gaan zitten, m'n tong werd van alle kanten bekeken en ik moest spoelen met listerine. Vervolgens werden de stipjes gezet, werd m'n tong droog gemaakt, ging de klem erop en kreeg ik het advies m'n ogen even dicht te houden tijdens het zetten. Voor ik het wist zat de naald erdoor en vervolgens het sieraad erin. Waarschijnlijk was ik nog te 'opgefokt' van m'n vch en had ik niet goed genoeg op m'n ademhaling gelet, want ik vond ook deze prik aardig venijnig en in tegenstelling tot de vch trok die 'pijn' niet meteen weg.

Tenslotte kreeg ik te horen hoe ik de nazorg het beste kon doen, wanneer ik terug kon komen voor een korter staafje. Ik kreeg een zakje zeezout mee, rekende af en hoorde tot mijn verbazing hoe Sharon zich verontschuldigde dat ik zo lang had moeten wachten. Ik zei dat ik het juist heel positief vond dat ze zo de tijd voor haar klanten nam: liever een uur of langer wachten en goed behandeld worden, dan alles even vlug vlug en voor je het weet weer op straat staan met een niet goed gezette haast piercing.

En toen kon ik weer naar huis terug. De balletjes in m'n mond voelde raar en er was nog steeds geen pijn 'down there' whatsoever.

De genezingsperiode is me alleszins meegevallen. Ik ben tweemaal daags gaan spoelen met alcoholvrij mondwater en heb dit een week of 2 volgehouden. Daarna ben ik overgegaan op de nazorg die ik normaal bij piercings aanhoudt: gewoon zoveel mogelijk met rustlaten en alleen zorgen dat ik er niet met vuile handen aanzit.

Ik had het in eerste instantie aan niemand vertelt dat ik het had laten doen, en het feit dat niemand riep "aaah, wat is dat" of "wat praat je raar" was voor mij een bevestiging dat mijn piercing niet zo erg op zou vallen dat het problemen zou gaan geven bij bijvoorbeeld sollicitaties. Zelf merkte ik wel dat ik bepaalde klanken in het begin lastig kon maken, of dat ze iets afweken.

De napijn viel mee en was nog wel het beste te vergelijken met het gevoel wat je hebt wanneer je je tong hebt verbrand. Ijsklontjes zuigen hielp wel om de zwelling te minderen, maar aangezien je niet de hele dag met je mond in een kom ijswater kan hangen was die verlichting steeds maar van korte duur.

Eten ging in het begin lastig, en heb ik een tijdje afgezonderd van de rest van de familie gedaan. Je ontwikkelt een bepaalde kauwtechniek die draagbaarder is voor je piercing, maar die je niet echt in dank afgenomen wordt door tafelgenoten :p

Een week na het zetten was de zwelling al een heel stuk afgenomen. Alle bewegingen waren weer te maken, m.u.v "dubbelvouwen/omhoog naar achter". Niet dat dat veel uitmaakte, want zo vaak maak je die beweging niet. Eten ging weer prima.

Inmiddels een jaar later heb ik m'n tongpiercing eruit gehaald. Hij zat in de weg voor toekomstige plannetjes en was al met al toch best vervelend. Erop bijten, tegen je tanden tikken tijdens het praten, moeilijk kunnen likken en bedpartners pijn doen kuch. Ik ben ergens wel blij dat ik 'm kwijt ben.

Details

submitted by: Anonymous
on: 21 Oct. 2008
in Tongue Piercing

Use this link to share:


Artist: Sharon
Studio: Dare2Wear
Location: Amsterdam

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top