• 54,247 / 1,364,395
  • 12 / 7,498
  • 3,993 / 54,887

Mijn eerste piercing

Dit is het verhaal van mijn eerste piercing: een labret. Ik was toen 17 jaar, het was begin augustus en in november zou ik 18 worden. Mijn moeder had altijd gezegd dat ik tot mijn achttiende moest wachten om een piercing te nemen. Hoe vaak ik ook vroeg of ik er eentje kreeg, ze veranderde niet van mening. Ik had wel al stiekem een stretcher laten steken, maar dat valt niet zo op. Als je thuiskomt met een labret, kan je dat natuurlijk niet zo lang verborgen houden.

Vroeger zei ze altijd "je mag een piercing, zolang niemand het ziet." Daar had ik lang en diep over nagedacht, en toen ik vroeg of ik dan geen tepelpiercing mocht, was het nog een nee.

Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik het niet al mocht op mijn vijftiende, want ik denk dat ik dan nogal wat gaten in mijn lijf zou hebben :')

Mijn moeder ging de daaropvolgende week naar Frankrijk met haar vriend, en zij zou graag hebben dat ik meeging, in plaats van dat ik alleen zou thuisblijven. Na heel wat discussie had ik 'een deal' kunnen sluiten: ik ging mee naar Frankrijk met hun, als ik daarna (of op de vakantie in Frankrijk zelf, zou nog een mooi souvenir zijn!) mijn labret mocht laten zetten.

Daarbij: over 3-4 maanden zou ik toch 18 worden, en ze wíst dat ik het sowieso zou doen, met of zonder haar toestemming. En ze wilde héél graag dat ik mee op vakantie ging, haha.

Zo gezegd, zo gedaan. In Frankrijk was ik al wel een piercingzaak tegengekomen, maar dat leek me toch niet zo'n goed idee: op de foto's die buiten hingen, stonden een paar scheve gevalletjes, en bovendien was ik op vakantie, en zat ik elke dag in het zwembad. Er eventjes bij vermelden dat ik súpervoorzichtig ben met zulke dingen: toen ik uiteindelijk mijn labret heb laten steken, ben ik bijna gestopt met roken uit schrik dat het fout zou aflopen als ik rookte :')

Ik ging mee op vakantie (het was zelfs nog leuk geworden) en de week erna ging ik met mijn moeder en mijn beste vriendin naar de piercer. Ik kende haar al een beetje, want het is eigenlijk een bijouterie, en ik kom daar al sinds ik klein was om mijn oorbelletjes, festivaltickets en ringen enzo te kopen. Ik was er een maandje eerder ook al geweest voor mijn stretcher, zoals ik hierboven al eens vermeld heb.

Ik had me voorbereid op hélse pijn, want uiteindelijk gaat er wel een naald door je lijf! Ik was zenuwachtig, maar ik wilde dit al jaren, dus ik twijfelde er niet over.

Mijn beste vriendin ging mee naar achter, mijn moeder heeft het niet zo op naalden, dus zij bleef vanvoor. We hadden altijd tegen elkaar gezegd "dat gaan we filmen en op youtube zetten", maar we waren allebei zo zenuwachtig, dat we het vergaten! Achteraf bezien was mijn vriendin zelfs zenuwachtiger dan mij, en toen ik vroeg hoe het eruitzag toen de naald erdoor ging, vertelde ze dat ze haar ogen had dichtgeknepen :')

De piercer zette het stipje, dat ik al meteen perfect vond staan: vlàk onder mijn lip, recht in het midden. Ik wilde graag een ringetje, maar ze raadde me aan om de eerste zes weken ene staafje te dragen, omdat het anders niet goed geneest ofzo. Of dan zou het scheef kunnen groeien, ik weet het niet meer juist, ik was te opgewonden om naar haar uitleg te luisteren (al een geluk dat ik nog een blad met richtlijnen mee naar huis kreeg, anders zou ik niet weten wat gedaan!)

De piercer stelde me gerust, vertelde me gedurende het hele proces wat ze deed, en ik voelde een prikje. Voor ik besefte dat het pijn deed, was het al voorbij :D ik vond dat het juweeltje erin steken harder pijn deed, want daar had ik nog nooit iets van gelezen, over de klem en de prik wel(van de klem voelde ik ook niks). Het raarste was, nadat de naald erdoor was gegaan, voordat het juweeltje erin ging, stak er nog een naald door m'n lip. Ik wilde iets zeggen tegen mijn vriendin (over het feit dat het verbazingwekkend weinig pijn deed), maar ik schrok toen ik voelde dat er nog zo'n lange naald doorzat.

Het bloedde ook absoluut niet, daar was ik al blij mee. Had ik gebloed, dan was ik waarschijnlijk niet half zo op mijn gemak.

Ik was apetrots, en al meteen verslingerd aan piercings. Zelfs toen ik net buitenkwam, voelde ik het al kriebelen om niet meteen te gaan denken aan een nieuwe.

Ik heb er echt héél goed voor gezorgd: meteen een flesje hextril en cedium gaan halen, dat had ik bijna altijd op zak. Geen pikant of zout eten mee, geen alcohol meer, niet te veel roken... ik heb er dus geen problemen mee gehad, afgezien van het feit dat het stopte met etteren, en een dag of 3 erna, begon het opeens terug! Na het eventjes te vragen aan een vriendin die ook een labret had, bleek dat dit normaal was, en dus niks om me zorgen over te maken. Na 6 weken was het volledig genezen, en mocht ik dus ook voor een ringetje gaan. Ik had eerst eentje met één balletje, maar toen ik de volgende dag in een appel beet, viel het balletje eraf en ben ik teruggegaan voor een "paardenhoefje", wat ik nu ook veel mooier vind, en nog steeds heb.

Details

submitted by: Anonymous
on: 21 Dec. 2008
in Lip Piercing

Use this link to share:


Artist: Claire
Studio: Bijouterie+Claire
Location: Leopoldsburg%2C+Belgi%EB

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top