• 41,877 / 1,369,054
  • 14 / 7,879
  • 4,283 / 54,896

Neuspiercing gone wrong

Ergens in maart besloot ik dat ik er nog een derde piercing bij wilde (de zes gewone gaatjes in mijn oren niet meegerekend). Geheel spontaan ben ik dus voor een neuspiercing gegaan. Normaal gesproken vond ik een neuspiercing niet echt bij mij passen, maar in combinatie met mijn labret piercing vond ik het wel een goed idee.
Aldus: geld gepind, beste vriendin meegesleept naar de tattoo & piercing studio bij ons in de stad en in de wachtruimte een tijdje in m'n handjes wringen vanwege de toch opgekomen zenuwen.

Hoewel ik stiekem wel wat zenuwachtig was (zou ik het nu wel doen, staat het mij wel, doet deze meer pijn dan de anderen, wil ik dit wel, heb ik het geld ervoor over, moet ik er niet nog even over nadenken?) bleef ik toch erg rustig op de stoel liggen toen het moment eindelijk daar was. Ik had mijn zenuwen toch beter in de hand dan ik in eerste instantie verwacht had. Natuurlijk wel mede dankzij vriendin C. die mij afgeleid en rustig hield. Thanks!

Samen met C. in de piercing ruimte, het leuke meisje met de handschoenen aan ging mij eerst uitleggen hoe alles te werk zou gaan. De naalden, piercings en andere apparatuur waren schoon, gesteriliseerd en het grootste gedeelte van de spullen (die daarin hoorden) nog in de verpakking. Ze kwam wel erg ervaren en professioneel over en aangezien dit niet mijn eerste keer was, was het snel over met de koude rillingen die over mijn rug gingen. C. vond het allemaal wel erg interessant en boeiend en twijfelde zelf of zij een piercing erbij zou nemen of niet. In de hoek van de kamer zat zij op het puntje van haar stoel om alles goed te kunnen zien.

In eerste instantie giechelden we nog over de grote naalden, eventueel bloedsproeien en de buisjes plastic in mijn neus... Het piercingsmeisje had net een ringetje door het buisje getrokken toen ik haar haar adem kort hoorde inhouden en ik haar voelde verstrakken. "Snuit eens" zei ze nog. Toen kreeg ik het benauwd, ik schrok en deed braaf wat ze zei. Ik snoot mijn neus en probeerde het ringetje er uit te krijgen, dat mijn neusgat ( en dus niet het kleine voorgeboorde gaatje =P) in was verdwenen. Samen probeerden we het kleine rotgeval mijn neus uit te krijgen; voor de spiegel staand, hard snuitend in een zakdoek, met tangetjes, met mijn vingers, door op mijn neusbrug te duwen en te wrijven. Opeens voelde ik iets mijn keelgat in schieten. Van de schrik slikte ik per ongeluk en het kleine titaniumstalen sieraad begon zijn reis door mijn ingewanden.
We hebben het nog even geprobeerd, maar het ringetje was foetsie!

C. zat ondertussen een paar tinten bleker mij aan te staren. Helemaal meelevend zat ze op haar stoel de leuning fijn te knijpen. Het meisje pakte de draad maar weer op en ging een nieuwe ring halen. Na een hoop gepruts en gedoe lukte het nog niet, dus entree! Een nieuwe naald werd tevoorschijn gehaald om het gat opnieuw in mijn nu toch al pijnlijke neusvleugel te boren. Ondertussen was het al zeker een half uur nadat ik rustig op de stoel was gaan liggen. Een stukje langer dan verwacht.

Uiteindelijk kwam het staafje tevoorschijn, zo'n een met een gigantische knop erop, maar die wat makkelijker in te brengen is dan een ringetje.
Aan de ene kant vond ik dat wel erg jammer: ik wilde toch wel erg graag een ring in mijn neus en geen staaf+knobbel. Niet in mijn neus in ieder geval.
Aan de andere kant vond ik op dat moment alles best en wilde ik dat ze zo snel mogelijk iets in dat gat in mijn steeds roder en pijnlijker wordende neusvleugel stak. As long as you make it quick I really don't care. Ik was er echt helemaal klaar mee. Voor een van de meest standaard piercings op een gebruikelijke plek hoefde er toch zeker geen 45 minuten worden uitgetrokken?
Gelukkig ging dit gedeelte nog vrij soepel. Staafje erin, bolletjes werden aangedraaid en vastgezet en ik kon (tegen een zeer gereduceerde prijs, dat wel!) weer naar buiten.

Het meisje bood nog meerdere malen haar excuses aan, zoiets was haar nog nooit overkomen. Ik vond het allang weer allemaal prima, ik was blij zat dat ik van die stoel af en naar buiten kon.

Natuurlijk moest na deze ervaring de halve vriendenkring ingelicht worden, zo'n wijf ben ik wel =P. Het hele verhaal werd dus meerdere in geuren en kleuren (vooral rood en asgrauw) verteld aan iedereen die het wilde horen. Met het uitgespaarde geld zijn we maar ergens in een kroeg een heerlijk koud glas bier gaan drinken tegen de schrik. C. hoefde na dit te hebben gezien geen neuspiercing meer en eerlijk gezegd was ik ook voorlopig helemaal klaar met stukken metaal door mijn lijf.

Al met al is het met mijn neus en mij toch goed gekomen, het heeft nog een tijd pijn gedaan, maar niet langer dan normaal. Uiteindelijk toch het ringetje erin en ik het er nooit meer last van gehad.

End!

Details

submitted by: Anonymous
on: 31 July 2008
in Nose Piercing

Use this link to share:


Artist: -
Studio: K%26D
Location: Overijssel

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top