• 177,189 / 1,366,143
  • 73 / 7,652
  • 874 / 54,890

3rd Suicide Suspension

Derde Suicide Suspension

Het weekend van 21 en 22 juni was er weer de East Flanders Tattoo Convention te Affligem (België). Daar zou ik toch zeker naar toe gaan en ik was al helemaal overtuigd toen ik te horen kreeg dat ze er ook suspensions gingen uitvoeren.

Ik had me dus aangemeld bij Xibalba om zo een suspensions te doen. Hij zou immers dat weekend de suspensions verzorgen, dus ik was aan het goede adres.

Op zondag 22 juni 2008 heb ik dus mijn derde suicide suspension meegemaakt op de Tattoo Convention. Het was in een feite een beetje een warboel. De hele planning werd als het ware overhoop gehaald. Er werd aangegeven dat rond 16u30 de suspensions gedaan werden, maar uiteindelijk hing ik pas rond 18u30 in de lucht.

Ook deze derde keer werd ik weer begeleid door Davy (van Body Adornments), rond 18u riep hij me en verdwenen we ergens in een uithoek van de zaal, daar plaatste hij de haken zoals altijd zorgvuldig in mijn huid. Waar ik me steeds opnieuw over verwonder, is dat dit totaal pijnloos gebeurt. Je kent het wel, je bent altijd wel wat zenuwachtig als je voor een piercing gaat. Je weet wat er je te wachten staat, maar ergens is het toch altijd weer een nieuwe ervaring. Ik was dus best een beetje zenuwachtig, ook omwille van de omvang van de naalden. Je bedenkt je dat dit toch wel een hennig stukje zal voelen, maar naderhand bekeken, voel je er eigenlijk niets van! Een kleine schok of trek aan je huid, dat is het.

Enkele nieuwsgierigen kwamen zelfs een kijkje nemen achter het scherm dat de een hoek van de zaal was geplaatst om de hygiëne een beetje binnen de perken te houden. Direct stormde de meest gehate vraag weer op me af: "Doet dat nu echt geen pijn?"

Ok, de haken zaten dus stevig in mijn huid vast, alle vier netjes op een rij. Nu moest ik die hele zaal nog door, naar voren en op het podium. Even vlug kennis maken met de mannen die mij omhoog zouden hijsen en hopla, dat podium op. Er was al veel volk naar huis vertrokken ondertussen, dat was ergens wel een opluchting voor me. De 'stelling' waar ik aan werd vastgemaakt werd naar beneden gehaald en Davy haakte me vast. De koorden werden ook nu weer zorgvuldig gelijk gespannen, zodat er een evenwicht in zat en niet één haak meer belast zou worden dan een andere.

Ik was er zeker klaar voor, ik had heel het weekend al zitten zagen dat ik wou dat het zondag was, dus omhoog trekken maar, die handel! Het ging een beetje moeizaam, vond ik, niet 'snel' genoeg naar mijn zin. Ik kwam traag van de grond, wat mij een beetje in moeilijkheden bracht. Halfweg nog staande op de puntjes van tenen, nog net de grond raken. Maar uiteindelijk kwam ik toch van de grond en... Davy begon me dan ook meteen te duwen, aangezien hij weet dat ik bij het stilhangen meer hinder ervaar dan als ik vlijtig rondslinger.

Zó hard, snel en fel had ik nog nooit heen en weer geschommeld en Davy bleef nog maar bijduwen. Ja, dit was echt leuk. Grote rondjes draaide ik en af en toe nam ik een flits gewaar van een fototoestel, maar dat deerde me niet. Ik heb niet zo lang in de lucht gehangen, maar ik was wel weer zeer tevreden dat ik het gedaan had. Dat ik het nog eens meegemaakt had.

Met beide voetjes terug veilig op de grond, vertelde ik Davy dat ik er ergens niet kon inkomen dat sommige mensen zo'n halfuur stil kunnen hangen. Hij bevestigde mijn onbegrepenheid terwijl hij me loskoppelde van het tuigje. Een applausje werd mij nog gegeven en daarna heb ik even mijn rug getoond aan het publiek die gretig met hun GSM's naar mij gericht stonden. Wel ja, dat was het dan weer.

Ik volgde Davy naar zijn tattoo standje waar hij de haken weg haalden en mijn rug masseerde, zodat de lucht eruit kon ontsnappen. Een heerlijk ontspannen gevoel overkomt je dan. Daarna ontsmette hij alles nog keurig en plakte hij de wondjes af.

Enkele vrienden waren ongerust dat ik niet meer kon rijden en wandelen, ze vonden dat ik het eerste uurtje maar moest rusten omdat ik niet bij mijn positieven was, volgens hun. Het is een heel op jezelf gerichte gebeurtenis, maar als het voorbij is, is het ook voorbij (voor mij althans). Ik overhaalde hen door te zeggen dat als ik al dan niet problemen had, dat ik dan wel van het trapje van het podium gevallen zou zijn. En dus mocht ik toch lekker naar huis rijden en rondwandelen, hehehe.

Nu ik dit eens voor een tamelijk groot publiek gedaan heb, zou ik dit niet meer willen doen. Het was wel leuk, daar niet van, maar het is toch altijd gezelliger in een kleinere groep. Ook vond ik het ergens wel spijtig dat ik de enige was die dag. Het is dan maar zo eenzaam, niemand die u gevoelens kan bevestigen of waar je mee kan vergelijken.

En ook, auwch, toen ik een stukje later die dag probeerde te gaan slapen, wist ik niet waar te kruipen van... de stijfheid. Blijkbaar was niet alle lucht tussen mijn huid weggemasseerd. Toen ik zelf mijn nek masseerde hoorde ik het werkelijk kraken (te vergelijken met als je op pas gevallen sneeuw loopt). Een vriend die toen nog bij me was, hoorde het ook, echt een raar geluid en zeker als het zo dicht bij je oren zit. Hij duwde nog wat op mijn rug en nek maar uiteindelijk hielp niet veel.

De nacht is rustig verlopen tot dat ik 's morgens probeerde op te staan. Alle goden nog aan toe, geen makkelijke opgave. Dit was dan ook de eerste keer dat ik er zo een last van had. De twee vorige keren voelde ik het een beetje trekken aan m'n huid, maar ik kon gemakkelijk T-shirts aan en uit doen en mezelf wassen bijvoorbeeld. (Lol, ja) Ik heb dus, de dag erna, niet veel kunnen doen. Ik heb af en toe wat stretchhoudingen aangenomen om toch maar van de stijfheid af te geraken.

Details

submitted by: Anonymous
on: 11 Sept. 2008
in Ritual

Use this link to share:


Artist: Davy+%28IAM+Xibalba%29
Studio: Body+Adornments
Location: Baasrode%2C+Belgium

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top