• 177,277 / 1,369,107
  • 85 / 7,880
  • 874 / 54,896

Vertical Back Suspension

Vertical Back Suspension/Suicide Suspension

Als studente fotograaf werd ik voor de eerste keer geconfronteerd met suspensions door het Lifestyle Suspension Team van de gelijknamige piercingstudio in Maastricht. Zij besloten op 29 januari een gesloten suspension party te houden en ik werd door de uitbaatster, Sandra, gevraagd om foto's te komen nemen van het gebeuren.

Natuurlijk kende ik die ophangingen al via BME en TV-shows, maar had ze nog nooit live meegemaakt. Ik wist niet wat te verwachten en was dus aangenaam verrast door de grote opkomst van inschrijvingen en meegenomen toeschouwers.

Nadat de suspensions afgelopen waren had ik direct al een gevoel dat ik dit ooit ook wel eens wou meemaken en op 3 maart 2007 kreeg ik die kans.

Sven, een vriend, besloot op eigen houtje samen met piercer Davy van Body Adornments een suspension party op te richten. Ik werd uitgenodigd om het gebeuren te bekijken en natuurlijk om foto's te maken.

Bij aankomst in Hamme was er niet veel te beleven, Sven, Davy en 2 mensen van de P-Magazine waren aanwezig. Het waren zij die eigenlijk aankwamen met de vraag of ik dit ook zou durven, waarop ik zei dat ik het altijd al had willen proberen.

Geheel uit het niets kwam Sven op de proppen met het idee dat ik het dan toch maar moest proberen, die avond. Ik kwam helemaal uit de lucht gevallen, want daar zat ik dan, helemaal onvoorbereid. Nadat Sven en Thomas, mijn vriend, een paar keer hadden aangedrongen, stemde ik, met een glimlach op mijn gezicht, in.

De beurt was eerst aan Sven, 4 haken gleden door zijn rug of het niets was. Een kleine kick bij de derde haak en dat was het dan. Toegegeven heeft Sven helemaal niet lang gehangen, maar het applaus bleef natuurlijk niet uit. Omstaanders, vooral vrienden van Sven, gaapten met grote ogen en opengesperde mond om de voorbije gebeurtenis.

Shit, nu was het mijn beurt. Davy koppelde Sven los en masseerde diens rug. Een kleine pauze werd ingelast, een pauze die voor mij net lang genoeg geweest was om zenuwachtig te worden.

Na de ingelaste pauze riep Davy me en ik besteeg met een klein hartje het fel belichtte podium.

Ik ontblootte mijn bovenlichaam en nam plaats op een omgekeerde stoel. Maar ik kort mocht genieten van de ijskoude ontsmettingszalf.
Davy legde me ondertussen uit dat hij niets zou doen voordat ik telkens zijn been aantikte als teken dat ik klaar was voor de haken. De eerste haak werd tegen mijn vel geplaatst. Ik dacht dat dit wel wat pijn zou doen, dus ik nam een grote teug lucht binnen, tikte Davy's been aan en ademde samen met een haak terug uit. Raar genoeg voelde ik niet meer of minder pijn dan bij een gewone piercing, een meevaller dus, die eerste haak! De tweede volgde al snel, net als de derde en uiteindelijk de laatste. Alles verliep tot dusver zonder problemen.

Ik bleef nog even zitten totdat ik besloot even op te staan en op het kleine podiumpje rond te wandelen. Een beetje de zenuwen onder controle houden, denk ik.

Davy hing me vast aan de vier koorden en verdeelde ze zo dat ze gelijk hingen, zodat mijn lichaam op de 4 steunpunten even veel kracht zou uitoefenen. De koorden werden langzaamaan aangespannen. De vraag of er eentje te fel trok, wist ik te beantwoorden met een zenuwachtig: "Nee, het is wel OK zo."

Daar ging ik dan, met de steun van mijn vriend die mijn beide handen en armen stevig vasthield. Net als hij klampte ik me stevig vast aan zijn armen, op zoek naar figuurlijke en letterlijke steun. Het ergste moment, naderhand bekeken, is als de koorden worden aangespannen, maar je voeten nog steeds op de grond staan. Ik beleefde dit als de meeste "pijn" tijdens het hele proces. Pijn is niet het juiste woord, eerder een heel vervelende irritatie.

Omdat het te lang duurde tilde ik alvast één been op en steunde op de andere. Maar zolang ik contact had met de grond bleef diezelfde irritatie mijn rug bespelen. Een overbezorgde Davy vroeg of alles nog in goede banen liep. "Ja, hoor!" In een kleine beweging stootte ik met het ene been, het andere onder mijn lichaam uit en dat was het dan. Ik liet mijn vriend los en ik hing.

Binnen de 10 seconden vroeg ik iemand om mij te duwen zodat ik kon rondslingeren door de zaal. De overenthousiaste Sven kwam op me af, nam op een uitermate zachte beweging mijn handen vast en trok me stilletjes naar hem toe en liet me op diezelfde manier ook terug los. Het stilhangen deed immers al snel een raar soort pijn opwoelen en door de ronddraaiende bewegingen voelde ik die steeds minder en minder.

Een gek moment als je daar zo hangt. Ik weet er eigenlijk niet zo gek veel meer van, het was gewoon mijn eigen tijd, niets of niemand kon me nog deren. Een ongelooflijke en zoals vele zeggen een onbeschrijflijke ervaring met even onbeschrijflijke gevoelens.

Lang heb ik niet gehangen, aangezien dit mijn eerste keer was, besloot ik het na enkele minuten al stop te zetten. Niet doordat ik pijn had, maar simpelweg omdat ik de eerste keer niet wou overdrijven of mijn lichaam wou overbelasten. Ik was al blij dat ik dit had kunnen doen.

Traag kreeg ik terug steun op beide benen en dat was het dus. De zenuwen die ik daarvoor had bleken achteraf helemaal niet nodig geweest te zijn.

Davy behandelde me erna nog door de lucht tussen de huid uit te persen en de kleine gaatjes af te plakken met verband. Ik wandelde of er niets gebeurt was het podium terug af, terwijl de reporter van dienst kwam vragen of het nu werkelijk "zo'n pijn" deed. . .

Details

submitted by: Anonymous
on: 06 June 2007
in Ritual

Use this link to share:


Artist: Davy%2C+IAM+Xibalba
Studio: Body+Adornments
Location: Baasrode%2C+Belgium

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top