• 1,385,155 / 1,385,155
  • 10,233 / 10,233
  • 54,915 / 54,915

Superman versus Format C

Na mijn fantastische suicide ervaring wist ik dat het niet bij die ene suspension ging blijven. Ik was dan ook maar al te gelukkig toen ik een berichtje van Patrick (iam:MetalPatrick) kreeg, met de vraag of ik geïnteresseerd was in een suspension-meet in hun shop (www.bodymetals.be).

Aangezien ik 3 van de 4 weekends moet werken, moest ik eerst nog vrijaf zien te krijgen. Dit bleek gelukkig geen probleem en een kleine maand op voorhand kon ik me beginnen prepareren.

Ik stopte weer met vlees eten, alcohol, joints en ook niet teveel suiker. Bij mijn eerste suspension volgde ik het dieet zeer strikt, maar deze keer heb ik 2 maal "gezondigd". Daar ik steeds 7 dagen achter elkaar moet werken, vond ik dat ik toch een beetje plezier verdiende. Ik heb in die periode 2 keer een joint gerookt, de laatste was ongeveer een week voor ik ging hangen.

Ik denk niet dat ik hier enig nadeel van ondervonden heb. Misschien ook omdat ik nu al een idee had van hoe een suspension in z'n werk gaat en er wat meer relaxter naartoe leefde.

Ook ben ik tot het laatste moment vis blijven eten, in tegensteling tot de eerste keer.

Het lijkt mij het beste dat je doet waar je jezelf goed bij voelt, zo ben je vrij ontspannen de dag dat het gaat gebeuren.

Met een strenger dieet kan je waarschijnlijk nog meer uit de ervaring halen, maar op dit moment was het voor mezelf meer dan voldoende.

Deze keer had ik de bedoeling om wat langer in de lucht te blijven (de eerste keer was een minuut of 8 denk ik). Ik had dan ook gekozen voor een superman suspension. Het idee van gepiercet te worden in mijn benen schrikte me wel wat af, maar het moet ook een beetje spannend blijven, niet? Ik heb al ondervonden dat hoe meer je iets afschrikt, hoe groter de voldoening is als het dan toch blijkt te lukken!

Ok, het moment was aan gebroken dat het allemaal ging gebeuren. Patrick en Martine hun shop ligt ongeveer een 20 km van mij thuis, dus ik was er snel. Het was er gezellig ingericht met kaarsjes, zwarte plastiek en niemand kon binnenkijken, dus we konden niet gestoord worden.

Patrick zelf ging als eerste en hem zo bezig zien gaf mezelf alleen maar meer goesting om het ook te doen. Ik werd ook wel een beetje zenuwachtiger, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

Ik had 2 cd's meegenomen (goa-trance), maar die konden helaas niet afgespeeld worden.

Patrick had echter een uitstekende keuze gemaakt met de soundtrack van "Lola rent". Deze muziek speelde dan ook nog toen het mijn beurt was.

Lydia (iam: Helasdottir) zou ervoor zorgen dat het allemaal goed ging komen, samen met de hulp van Bleusy. We hadden elkaar al eerder ontmoet en wat berichtjes uitgewisseld via IAM, dus ik wist dat ik in goede handen was.

Ik zou 10 haken krijgen : 4 van boven , 2 in de onderrug, 2 in de bovenbenen en 2 in de kuiten.

We begonnen vanboven en de eerste naald (3,2mm) ging erdoor. Het deed wel wat pijn en het idee dat er nog 9 moesten volgen was ook niet erg bemoedigend.

Maarja, nu was heet een kwestie van doorgaan! Na de naald kwam de haak en die zat er zéér snel in, op deze manier zou het wel lukken.

Lydia deed haar werk uitstekend en vroeg steeds hoe het met me ging.

Ik probeerde om mijn armen gewoon naast me te laten liggen en te ontspannen. Dit lukte vrij goed. De onderrug en de bovenbenen deden iets meer zeer, maar de kuiten verrassend weinig.

Toen alle haken geplaatst waren was het tijd om de touwen te bevestigen. Aan de haken zaten kleine ringetjes en bij Patrick's suspension waren ze daaraan bevestigd. Dit bleek echter niet zo een goed idee, want bij het omhoog heffen van Patrick brak er zo'n ringetje af.

In mijn geval gingen de touwen dus rechtstreeks aan de haken en toen kwam wat ik het leukste moment vind : Ready for take off!

In tegenstelling tot de suicide ging het nu allemaal wat rustiger aan. Lydia bracht een beetje spanning op de touwen tot m'n vel wat begon te trekken. Dit was niet zo'n aangenaam gevoel, maar na een tijdje ebte dit weg en voelde je niets meer. Er was ons op voorhand al uitgelegd dat dit zou gebeuren, dus alles verliep naar wens.

Lydia trok telkens ietsje harder aan de touwen en ik gaf telkens teken om te stoppen wanneer het pijn begon te doen. Op deze manier kwamen mijn benen als eerste los. Ik had bij m'n suicide geleerd dat je je zeker niet moet verzetten tegen het opstijgen, dus het ging best wel goed omhoog. Dan komt het moment dat je helemaal los bent van de tafel. Ik weet nog dat er net een erg leuk stukje muziek speelde op dat moment, het voelde gewoon geweldig.

De tafel werd onder me vandaan geschoven en daar hing ik dan vrij in de lucht. Je kan het een beetje vergelijken met format C doen op je computer : alle spyware, virussen en fouten zijn weg (door het dieet en de mentale voorbereiding) en je hebt net een nieuw sturingsprogramma geïnstalleerd dat werkt zoals het hoort (zintuigen werken op volle kracht als je daar hangt, zeer bewust van alles). Ook ervaarde ik een soort van "peace of mind", een gevoel van gelukzalige rust.

Lydia controleerde voortdurend of alles goed met me ging, ik draaide een beetje rond, lachte wat naar de camera en genoot.

Toen vond ik het welletjes en vroeg om me terug te laten zakken. Het eerste moment dat je terug in aanraking komt met de aarde (in mijn geval een tafel) voelt het alsof je 10 maal meer weegt dan normaal.

Dan werden de haken verwijderd, de lucht eruit gedrukt en op elk gaatje een pleistertje geplakt. Ik heb toen wat gegeten en naar de suspension van iam : Tribal Idol en iam : Madsteel gekeken.

Wanneer alles gedaan was, babbelden we nog wat na, iedereen hielp met opruimen en een geslaagde dag zat er weeral op.

Dit klinkt allemaal misschien banaal, maar het euforische gevoel dat ik na de suspension had, maakt dat ik me niet zoveel meer herinner van hetgene dat er na de landing nog gebeurde.

Toen ik thuis op een stoel wou gaan zitten, lukte dit maar moeilijk want de plaats waar de haken in m'n bovenbenen hadden gezeten deed best wel pijn. Ik heb de volgende 2 à 3 dagen ook wat last gehad van spierpijn. Dit zijn echter maar details. Het goede gevoel dat je eraan overhoud duurt nog wel een tijdje voort en maakt alles goed.

Wat naverzorging betreft kan ik kort zijn : 's anderendaags heb ik de pleisters verwijderd en verder niets. Ik heb me wel gedurende enkele dagen gewassen met een neutrale zeep in plaats van douchegel.

Mijn bedoeling om langer te blijven hangen was niet gelukt. Ik aanzie dit echter niet als een mislukking : Ik heb elke seconde van begin tot het einde genoten, en dan maakt tijd helemaal niet uit!

Ten slotte wil ik Patrick en Martine bedanken voor de super organisatie, en Lydia en Bluesy voor de fantastische ervaring die ik weeral mocht meemaken.

Ik vrees dat ik weer een nieuwe verslaving rijker ben (een gezonde deze keer) want binnen 6 dagen staat er een coma op het programma....

Details

submitted by: Anonymous
on: 25 Feb. 2005
in Ritual

Use this link to share:


Artist: Lydia+%28iam+%3A+Helasdottir%29
Studio: www.bodymetals.be
Location: Sint-Niklaas

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top