• 41,241 / 1,364,406
  • 20 / 7,498
  • 891 / 54,887

Zeezout hel!

Tattoos, piercings, suspensions....ik heb het allemaal al eens meegemaakt. Het plaatsen van een tattoo vind ik minder aangenaam, maar aangezien ik het doe voor het resultaat valt het best wel uit te houden. Piercings zijn een ander verhaal. Alhoewel het eindresultaat de moeite is, ga ik vooral voor de ervaring van het laten plaatsen op zich. De stress op voorhand en dan de ontlading als het gebeurd is, heerlijk. Dit hangt natuurlijk van de plaats af, maar daarom verkies ik ook de meer "gevoelige" lichaamsdelen. Suspensions zijn een verhaal apart, maar dat kan je in de desbetreffende experiences lezen.

Dus op de een of andere dag ben ik bij scarifications terecht gekomen. Alhoewel ik al heel mooie eindresultaten had gezien, ging ik toch vooral voor de ervaring van het laten zetten. Het is een gevoel dat ik nog nooit had meegemaakt en was hier wel nieuwsgierig naar. Ik had nog niet dadelijk een motief of een plaats op mijn lichaam in gedachten, maar om toekomstige tattoo plannen niet in de war te sturen koos ik voor mijn knie. Die ben ik (voorlopig?) niet van plan om te laten tattoeëren, dus daar was wel plaats voor dit experiment. Omdat ik niet wist hoe mijn lijf hierop zou reageren, koos ik voor een niet al te gedetailleerde tekening. Een spiraal leek mij wel een gepast , moest het reuze meevallen dan kon ik nog altijd hetzelfde laten doen op m'n andere knie.

Het gemakkelijkste was om een artiest en een shop te vinden. Sandra lifestyle van de Lifestyle in Maastricht had me al begeleid in enkele fantastische piercing- en suspension ervaringen en heeft de bijzondere gave om mensen in zo'n situatie's op hun gemak te stellen, wat altijd meegenomen is. Ik had haar dus mijn plannen voorgelegd en zijn zag het dadelijk zitten. Aangezien ik zelf niet kan tekenen gaf ik haar de afmetingen door en zij liet het door een bevriend tattoo artiest op een kalkpapier zetten.

Als voorbereiding leefde ik weer een tijdje gezond, zodat ik de ervaring in volle bewustzijn kon meemaken. Vol goede moed trok ik naar Maastricht, eigenlijk helemaal zonder stress omdat ik totaal niet wist waaraan ik me moest verwachten. Er was toen net een hittegolf, dus Sandra stelde voor om buiten op het terras het hele gebeuren door te nemen. Ik vond de tekening al direct prima geslaagd, dus dat was al een zorg minder.
Ik had op voorhand al een beetje gehoopt dat het een skin removal scarification ging worden, dan kon ik dat ineens ook eens meemaken. Dus toen Sandra voorstelde om de buitenkanten van de spiraal te snijden en het tussenstuk te verwijderen, kon het voor mij niet beter. Ze zei dat ze zo een procedures normaal onder verdoving doet, maar omdat ze weet op welke manier ik het wil ervaren, spraken we af om zonder verdoving te beginnen en wel zouden zien hoedat het meevalt.

De tijd was aangebroken om naar de piercing kamer te gaan en mijn knie werd geschoren. Het was echter niet eenvoudig om een vlak stuk papier op een driedimensionale knie af te tekenen. Maar na een tijdje zat het er gewoon perfect op en konden we eraan beginnen.
Ik had me in gedachten al een idee gevormd van hoe het zou voelen en bij die eerste snede klopte dat raar genoeg. Ik had me ingebeeld van hoe het zou voelen als je iemand met een scalpel ziet snijden en zo was het ook. Normaal zie je zoiets alleen bij operaties op tv, maar dit zo in het echt meemaken was een vreemde ervaring! Overdreven pijn deed het niet, maar het was gewoon heel intens en moeilijk te vatten. Het bloedde wel veel maar dat voel je niet. Twintig jaar geleden zou ik gegarandeerd van mijn stokje zijn gegaan, maar een mens leert bij! Het is nu ondertussen een jaar geleden en hoe het skin removal gedeelte aanvoelde, kan ik me niet dadelijk meer voor de geest halen.
Na ongeveer 3 kwartier namen we een pauze om een sigaretje te gaan roken. Het is best wel intens om te laten doen (en ook om te doen), dus een pauze af en toe kon zeker geen kwaad. Nog eens 3 kwartier later en weer een pauze verder had ik het wel gehad. Het was niet zozeer de pijn, maar wel het vervelende gevoel dat ik op de duur bij een tattoo sessie ook krijg. En Sandra schatte dat er nog een 2 uren werk aan zou zijn en dat vond ik toch wel teveel van het goede. Ik wou weten hoe het voelde dus voor mij was het geslaagd.
Na verdoofd te zijn met Xylocaine was het weer tijd voor een nieuwe ervaring. Ik wist hoe het voelde zonder en opeens zag ik nog steeds die scalpel en dat bloed, maar ik voelde helemaal niks meer. Een heel vreemde gewaarwording, maar wel leuk op dat moment. We hadden er ondertussen ook een ventilator bijgezet, want met die hitte werd het serieus warm in de kamer. Na 3.5 uur in totaal was het klaar en kon ik het resultaat bezichtigen nadat het was opgekuist. Ik ging wel voor de ervaring en niet zozeer voor het resultaat, maar het zag er super uit.

So far, so good maar Sandra had me al gewaarschuwd voor de "aftercare". Aftermutilation zou een beter woord zijn, maar dat wist ik toen nog niet.

Op de terugweg met de wagen voelde ik nog niets en wou mijn knie even afspoelen onder de douche toen ik thuiskwam. Alhoewel het maar gewoon water was, trok ik héél vreemde gezichten en ben er dan dadelijk mee gestopt. De ellende begon pas goed de dag erna. Ik moest de wonde inwrijven met zeezout en dan scrubben. Ik denk dat er nog maar 3 korrels zout oplagen, en ik hinkte al schreeuwend door het huis. Nu weet ik waar het spreekwoord "zout in de wonde strooien" vandaan komt. Die eerste poging trok dus op niets, maar het afspoelen met water deed nu wel enorm deugd. Ik pakte alles terug in in plastiek folie en mankte de rest van de dag. 's Avond hetzelfde ritueel en 's nachts kreeg ik al nachtmerries omdat ik wist dat ik er de volgende ochtend weer aan moest geloven. Na een tijdje ging ik voor mijn ventilator zitten (het was nog steeds zo warm) en kon ik al stil blijven zitten als ik het zout erop strooide. Scrubben ging echter niet wegens véél te veel pijn. Ik heb dit zo 8 dagen volgehouden, maar heb momenten gehad dat ik er gewoon mee wou stoppen. deadly pale bleef me echter moed inspreken, waardoor ik het toch nog heb volgehouden. Héél erg bedankt daarvoor.

Wanneer ik normaal een wonde heb, probeer ik dat lichaamsdeel niet teveel te bewegen zodat het snel geneest, maar nu ging en mocht dat niet. Dus wanneer ik een tijdje stil gezeten had, was de pijn weg, maar wanneer mijn knie terug bewoog leek het alsof die wonde weer openscheurde. Op mijn moto stappen was kut, na een tijdje rijden viel het allemaal wel mee, maar dan moest ik terug afstappen en was het weer hetzelfde. Ik denk dat ik zo een week of 3 heb lopen manken. Ik moet op het werk soms ladders en trappen doen en ik kreeg maar rare blikken toen ik zei wat er aan de hand was, haha. Maar na een tijdje begonnen er korstjes op te komen die ik steeds probeerde te verwijderen (ook iets dat ik normaal nooit doe).

We zijn nu een jaar verder en het ziet er nog steeds goed uit.
Heb ik er spijt van? Zeker niet, maar ik had de naverzorging zwaar onderschat. Zeker omdat een knie zo bewegelijk is, was het best wel afzien soms. Dus die andere knie moet voorlopig nog wel een tijd wachten. Maar de ervaring was uniek, misschien dat er ooit nog iets komt op een minder bewegende plaats.

Details

submitted by: Anonymous
on: 10 July 2007
in Scarification

Use this link to share:


Artist: Sandra+%5Biam%5Dlifestyle%5B%2Fiam%5D
Studio: Lifestyle
Location: Maastricht

Comments (0)

add a comment

There are no comments for this entry

Back to Top